فضای بالای سقف کاذب، که اغلب به عنوان فضای تأسیساتی یا Plenums شناخته میشود، نقشی حیاتی در توزیع خدمات ساختمانی ایفا میکند. با این حال، این فضا به دلیل دسترسی محدود و ماهیت اشتعال پذیر مواد مورد استفاده در سقف کاذب (مانند پنلها و عایقها)، نیازمند رعایت دقیقترین استانداردها برای نصب سیستم سیمکشی است. کاربرد لوله برق در سقف کاذب نه تنها یک توصیه فنی، بلکه یک الزام قانونی مبتنی بر حفظ جان و مال است.
هدف اصلی استفاده از لولههای استاندارد (Conduits) در این محیط، حفاظت مکانیکی از کابلها در برابر آسیبهای ناشی از عملیات نگهداری تأسیسات دیگر (مانند لولهکشی آب، گاز یا سیستمهای تهویه مطبوع) و همچنین مهار کردن کابل ها در شرایط بحرانی نظیر آتش سوزی است.
بر اساس مبحث ۱۲ مقررات ملی ساختمان (ایمنی در برابر آتشسوزی)، نحوه عبور و استقرار تأسیسات الکتریکی در فضاهایی که پتانسیل تجمع دود و گسترش آتشسوزی دارند، باید کنترل شود. در فضاهای سقف کاذب، کابلها باید به گونهای نصب شوند که در صورت بروز حریق، مسیر انتشار دود و گازهای سمی را مسدود نکنند و همچنین از آسیب حرارتی مستقیم در امان بمانند. این امر مستلزم استفاده از لوله هایی با قابلیتهای ذاتی ضد حریق یا لولههایی است که از مواد کمدود (Low Smoke Zero Halogen – LSZH) پشتیبانی میکنند.
مبحث ۱۳ مقررات ملی ساختمان (تأسیسات الکتریکی) نیز بر لزوم حفاظت مکانیکی کابلها تأکید دارد. در محیط سقف کاذب، به دلیل احتمال برخورد ابزار یا اشیاء در حین نصب یا تعمیر سایر تأسیسات، کابلهای برق باید توسط یک محافظ مستحکم احاطه شوند. کاربرد لوله برق در سقف کاذب به عنوان یک مانع فیزیکی در برابر ضربه، کشیدگی و سایش عمل میکند.
برای اطلاعات بیشتر در مورد لوله پی وی سی سمنان به این صفحه مراجعه کنید.ر
تفاوت میان فضا های مسکونی و تجاری:
در فضا های مسکونی، معمولاً میتوان از لولههای PVC سخت و با ضخامت مناسب استفاده کرد، مشروط بر اینکه کابلکشی صرفاً برای روشنایی و پریزهای سبک باشد. اما در محیطهای تجاری یا اداری که تراکم کابلکشی داده و برق بالا است، الزامات سختگیرانهتر میشود. در این فضاها، بهویژه در مجاورت سیستمهای تهویه، کاربرد لوله برق در سقف کاذب غالباً به سمت لوله های فلزی گالوانیزه یا فولادی هدایت میشود تا حفاظت الکترومغناطیسی (EMI Shielding) و مقاومت حرارتی بالاتری فراهم شود. همچنین، در صورت استفاده از لولههای پلاستیکی در محیطهای عمومی، باید از موادی استفاده شود که در شرایط حریق، کمترین میزان دود سمی را تولید کنند و قابلیت خود اطفاء (Self-extinguishing) داشته باشند.
انتخاب متریال: مقایسه فنی PVC، گالوانیزه و UPVC برای سقف کاذب
انتخاب متریال مناسب برای کاربرد لوله برق در سقف کاذب تأثیر مستقیم بر طول عمر سیستم و ایمنی کلی ساختمان دارد. سه گزینه اصلی در این زمینه مطرح هستند که هر کدام دارای مشخصات فنی منحصر به فردی برای این محیط خاص میباشند:
۱. لوله PVC (پلی وینیل کلراید):
این لولهها به دلیل هزینه پایین و سهولت نصب، بسیار رایج هستند.
- مزایا: مقاومت شیمیایی خوب در برابر مواد قلیایی و رطوبت (که در مجاورت عایقها و بتن اهمیت دارد). قابلیت خمکاری سرد با استفاده از فنر مخصوص، بدون نیاز به حرارتدهی، که سرعت اجرا را بالا میبرد.
- معایب: مقاومت مکانیکی و ضربه پذیری پایینتر نسبت به فلزات. در دماهای بالا (مانند تابش مستقیم نور خورشید در هنگام نصب یا دمای اتاق سرور نزدیک به سقف)، انعطاف پذیری خود را از دست داده و شکننده میشوند. همچنین، PVC در آتشسوزی، گازهای سمی تولید میکند، مگر آنکه از نوع دارای افزودنیهای ضد حریق (Fire Retardant) باشد.
۲. لوله UPVC (پلی وینیل کلراید غیر پلاستیسیته):
UPVC نسخه سختتر و پایدارتر PVC است و برای محیطهایی که نوسانات دمایی دارند، ارجحیت دارد.
- مزایا: مقاومت حرارتی بهتری نسبت به PVC معمولی دارد و کمتر در معرض تغییر شکل ناشی از گرما قرار میگیرد. مقاومت به ضربه آن نیز بالاتر است. این لولهها اغلب برای کاربرد لوله برق در سقف کاذب در مناطقی که تهویه ضعیف است و دما بالاتر میرود، توصیه میشوند.
- معایب: هزینه بالاتر نسبت به PVC استاندارد و نیاز به دقت بیشتر هنگام خمکاری با حرارت (با استفاده از دستگاههای مخصوص).
۳. لوله گالوانیزه (سخت فلزی – RSC یا IMC):
این لولهها اغلب در محیطهای سنگینتر یا زمانی که محافظت الکترومغناطیسی الزامی است، به کار میروند.
- مزایا: حفاظت مکانیکی حداکثری، مقاومت عالی در برابر آتش و حرارت، و توانایی شیلد کردن کابلها در برابر تداخلات الکترومغناطیسی (EMI). این لولهها معمولاً توسط کارشناسان ایمنی برای محیطهایی با تراکم تجهیزات حساس (مانند سقف کاذب اتاقهای سرور) توصیه میشوند.
- معایب: وزن بالا که نیازمند ساپورتبندی قویتر است. هزینه نصب و متریال بسیار بالاتر. فرآیند نصب زمانبرتر است، زیرا خمکاری نیاز به دستگاههای لولهخمکن تخصصی دارد و اتصالات باید با بوشن و مغزی رزوه شده انجام شود.
درجه حفاظت (IP):
هنگام برنامهریزی کاربرد لوله برق در سقف کاذب، باید درجه حفاظت IP مورد نیاز برای کل سیستم در نظر گرفته شود. در فضاهای بسته و محافظت شده بالای سقف کاذب، معمولاً نیاز به درجه حفاظت IP بالا نیست، اما اتصال جعبههای تقسیم و لولهها به این جعبهها باید آببندی مناسبی داشته باشند تا رطوبت ناشی از تراکم یا نشتی احتمالی، به کابلها آسیب نزند.
بیشتر بخوانید: کاربرد لوله کاروگیت در پروژه های عمرانی
تحلیل تخصصی کاربرد لوله برق در سقف کاذب بر اساس نوع سازه (تراکمی و معلق)
نحوه اجرای تأسیسات الکتریکی و کاربرد لوله برق در سقف کاذب به شدت وابسته به ساختار نگهدارنده سقف است. سازههای سقف کاذب عموماً به دو دسته اصلی تقسیم میشوند که ملاحظات نصب متفاوتی دارند:
۱. سقف های کاذب رابیتس و سیمانی (سازههای سنگینتر)
این نوع سقفها که عمدتاً در فضاهای سنتیتر یا دارای بارهای اضافی (مانند لولهکشی سنگین در بالای سقف) مورد استفاده قرار میگیرند، از شاسیکشی فلزی سنگینتر بهره میبرند.
- محدودیت وزن: به دلیل احتمال ترک خوردن یا ریزش گچ و پلاستر، وزن بار اضافی روی سقف باید به حداقل برسد. لولههای فلزی سنگین (گالوانیزه) در این محیطها باید مستقیماً به سقف اصلی سازه یا تیرهای فرعی متصل شوند، نه صرفاً به شبکه کاذب.
- روشهای تثبیت: تثبیت لولهها باید با استفاده از بستهای کمربندی فلزی (Pipe Clamps) انجام شود که مستقیماً به عناصر سازهای ثابت متصل شدهاند. در این حالت، لولهکشی باید از کمترین نقاط ممکن خمکاری برخوردار باشد تا فشار کمتری بر شاسی وارد شود.
۲. سقف های کاذب پنلی (مانند کناف و آکوستیک)
این ساختارها بر پایه پروفیلهای سبک گالوانیزه (مانند استاد و رانر) بنا شدهاند و هدفشان ایجاد فضایی با وزن کم و نصب سریع است. کاربرد لوله برق در سقف کاذب کناف نیازمند تکنیکهای ویژهای است.
- حفظ فاصله استاندارد: پروفیلهای سقف کاذب برای تحمل وزن مشخصی طراحی شدهاند. نصب لولهها باید به گونهای باشد که وزن آنها توسط ساپورتهای جداگانه، به سقف اصلی منتقل شود، نه اینکه مستقیماً به پروفیلهای کاذب متکی شوند. اگر از لولههای PVC یا UPVC سبک استفاده شود، میتوان آنها را با بستهای مخصوص سیمی (Hanger Rods) از سقف اصلی آویزان کرد.
- عبور از میان پروفیلها: در صورت نیاز به عبور لوله از عرض پروفیلها، باید محل برش با دقت علامتگذاری شده و لبههای تیز با واشر یا بوش لاستیکی پوشانده شوند تا از ایجاد برش در عایق کابلها جلوگیری شود. در این سیستمها، به دلیل نیاز به نصب سریع، استفاده از لولههای خمپذیر (Flexible Conduit) در نزدیکی نقاط انشعاب مجاز است، هرچند مسیر اصلی باید با لوله خشک (Rigid Conduit) انجام شود. کاربرد لوله برق در سقف کاذب کناف معمولاً بر کاهش وزن و افزایش سرعت نصب تمرکز دارد.
روش های هدایت، انشعابگیری و اتصال در فضای محدود سقف کاذب
فضای بالای سقف کاذب اغلب محدود و دسترسی به آن دشوار است؛ بنابراین، روشهای نصب باید به گونهای باشد که عملیات نصب اولیه و بازرسیهای آتی را تسهیل کند. رعایت دقیق اصول کاربرد لوله برق در سقف کاذب به معنی به حداقل رساندن نیاز به برش پنلها در آینده است.
تکنیک های خمکاری و هدایت:
خمکاری لولهها باید با در نظر گرفتن شعاع مجاز (Minimum Bending Radius) انجام شود تا از کاهش قطر مؤثر لوله جلوگیری شود.
- خمکاری سرد (PVC/UPVC): برای لولههای پلاستیکی، از فنرهای خمکاری مخصوص استفاده میشود. شعاع خم نباید کمتر از ۶ برابر قطر خارجی لوله باشد. در صورت لزوم خمهای ۹۰ درجه تیز، باید از زانوییهای استاندارد (Elbows) با زاویه مورد نیاز استفاده کرد و از ایجاد خمهای دستی شدید پرهیز نمود.
- خمکاری فلزی: نیاز به دستگاههای برقی یا هیدرولیکی دارد. باید اطمینان حاصل شود که پس از خمکاری، هیچگونه تیزی یا زائدهای در داخل لوله باقی نماند که به عایق کابل آسیب بزند.
انشعاب گیری و جعبه های تقسیم (Junction Boxes):
هرگونه تغییر مسیر، انشعاب یا اتصال کابل در فضای سقف کاذب باید درون یک جعبه تقسیم استاندارد انجام شود.
- استانداردسازی جعبهها: جعبههای تقسیم باید دارای درجه حفاظت مناسب (حداقل IP44 در صورت قرارگیری در معرض رطوبت جزئی) باشند. نکته حیاتی در کاربرد لوله برق در سقف کاذب این است که این جعبهها باید قابل دسترسی باقی بمانند. اگر سقف کاذب از نوع پنلی است، جعبهها باید به راحتی قابل برداشتن باشند (معمولاً روکار نسبت به شاسی نصب میشوند).
- اتصالات ورودی/خروجی: محل ورود لولهها به جعبه تقسیم باید با استفاده از بوشنها یا غدههای استاندارد (Cable Glands یا Connectors) محکم شود تا از ورود گرد و غبار و همچنین کشش ناخواسته لوله جلوگیری شود. برای لولههای فلزی، اتصال باید از طریق بوشنهای رزوه شده و قفل (Locknut) انجام گیرد.
اتصال به تجهیزات نهایی:
اتصال لولهها به جعبههای کلید و پریز که در تراز سقف کاذب یا زیر آن نصب میشوند، باید بدون ایجاد شکستگی در مسیر کابل صورت پذیرد. در سقفهای کاذب، اغلب از جعبههای تقسیم مخصوص که امکان نصب تجهیزات برقی (مانند چراغهای توکار) را فراهم میکنند، استفاده میشود. لولهها باید به این جعبهها متصل شده و کابل نهایی (که ممکن است دارای عایق LSZH باشد) از جعبه خارج شود.
ملاحظات ایمنی و پیشگیری از آتشسوزی: فاصله ایمنی و سازگاری کابل
مهمترین جنبه کاربرد لوله برق در سقف کاذب، مدیریت ریسک حریق و اختلالات محیطی است. فضای بالای سقف کاذب یک محیط مشترک برای تأسیسات مختلف است و باید تفکیک مناسبی بین آنها رعایت شود.
فاصله ایمنی از سایر تأسیسات:
مبحث ۱۳ بر فاصله ایمنی بین تأسیسات الکتریکی و تأسیسات مکانیکی (آب، گاز، فاضلاب) تأکید دارد تا در صورت نشت سیالات، کابلها آسیب نبینند یا مسیر جریان سیال مسدود نشود.
- فاصله از لولههای آب و فاضلاب: حداقل فاصله عمودی باید رعایت شود. لولههای برق نباید مستقیماً زیر لولههای آب قرار گیرند. در صورت تلاقی عمودی، باید از بستهای محافظ و جعبههای مقاوم در برابر نفوذ رطوبت استفاده شود.
- فاصله از لولههای گاز: این فاصله حیاتیترین مورد است. لولهکشی گاز باید بالاترین اولویت را داشته باشد و در صورت نیاز به عبور متقاطع، لوله برق باید از نظر عمودی حداقل ۳۰ سانتیمتر فاصله داشته باشد و از جنس فلزی مقاوم باشد.
مدیریت حرارتی و تراکم کابل:
زمانی که تعداد زیادی لوله برق در یک مسیر محدود بالای سقف کاذب جمع میشوند، پدیده “تجمع حرارت” رخ میدهد. جریان الکتریکی در کابلها گرما تولید میکند (تلفات اهمی) و در فضای بسته و با تهویه ضعیف سقف کاذب، این حرارت انباشته شده میتواند دمای عایق کابل را به نزدیکی نقطه ذوب برساند، حتی اگر جریان از ظرفیت نامی پایینتر باشد.
- کاهش ظرفیت (Derating): در صورت تراکم بیش از حد لولهها، باید ظرفیت حمل جریان کابلها را بر اساس ضرایب کاهنده (Derating Factors) کاهش داد.
- تهویه: تا حد امکان، مسیرهای لولهکشی باید در مناطقی با جریان هوای بهتر (نزدیک به دهانههای هواکش یا در مسیرهای اصلی تهویه) نصب شوند.
مواد ضد حریق (Fire Stopping):
در جاهایی که لولهها از میان دیوارهای حائل حریق یا کف اصلی سازه عبور میکنند، باید از مواد آببندی و مانع حریق (مانند پدهای فایراستاپ یا ماستیکهای مخصوص) استفاده شود. این مواد از گسترش آتش و دود از یک ناحیه به ناحیه دیگر (از جمله فضای سقف کاذب) جلوگیری میکنند. کاربرد لوله برق در سقف کاذب باید با این اصول منطبق باشد تا یکپارچگی ایمنی سازه حفظ شود.
بخش ششم: نصب صحیح ابزارآلات و اتصالات کمکی: بستها، ساپورتها و علائمگذاری
کیفیت نهایی نصب و دوام سیستم لولهکشی در سقف کاذب به جزئیات اتصالات و ساپورتبندی بستگی دارد. نصب نامناسب منجر به افتادگی، شل شدن اتصالات و آسیبهای احتمالی در طولانی مدت میشود.
انتخاب و فاصله بستها و ساپورتها:
انتخاب بست باید متناسب با جنس لوله و بار وارده باشد.
- بستهای رگلاژ (Adjustable Hangers): برای لولههای PVC و UPVC در سقف کاذب بسیار مفید هستند، زیرا امکان تنظیم دقیق تراز نهایی لوله را پس از نصب پنلها فراهم میکنند.
- فاصله توصیهشده: فاصله بین ساپورتها باید مطابق با استاندارد سازنده لوله و نوع متریال باشد. به طور کلی، برای لولههای PVC با قطر متوسط (مثلاً ۲۵ میلیمتر) در حالت افقی، فاصله ساپورتها نباید از ۱ تا ۱.۲ متر تجاوز کند. این فاصله برای لولههای گالوانیزه به دلیل وزن بیشتر، کمتر و حدود ۰.۹ متر در نظر گرفته میشود. نصب بستها باید به گونهای باشد که لوله در طول مسیر دچار افتادگی یا انحراف جانبی نشود.
اهمیت ساپورت های قابل تنظیم:
در محیط سقف کاذب، تراز کف نهایی اهمیت زیباییشناختی بالایی دارد. در صورت استفاده از ساپورتهای ثابت، هرگونه عدم تراز در سقف اصلی مستقیماً به لولهکشی منتقل میشود. استفاده از ساپورتهای رگلاژ دار امکان تنظیم دقیق ارتفاع را میدهد، که این امر در کاربرد لوله برق در سقف کاذب برای تضمین نصب صاف و یکنواخت پنلها ضروری است.
کد گذاری و علائم گذاری (Labeling):
با توجه به دسترسی دشوار به فضای بالای سقف کاذب، علائمگذاری دقیق مسیرها برای نگهداری آینده ضروری است.
- کدگذاری رنگی: اگر چندین سیستم لولهکشی (برق، شبکه، روشنایی اضطراری) در یک مسیر عبور کنند، استفاده از نوارهای رنگی یا برچسبهای مشخص بر روی لولهها میتواند تفکیک آنها را در بازرسیهای آتی تسهیل کند.
- نشانهگذاری محل جعبهها: محل دقیق جعبههای تقسیم و نقاط انشعاب باید روی پنلهای سقف کاذب علامتگذاری شود (اغلب با استفاده از برچسبهای کوچک یا علامتهای روی پروفیلهای حائل)، به طوری که تکنسین تعمیر و نگهداری بدون نیاز به بازرسی کل فضا، بتواند به نقطه مورد نظر دسترسی یابد. این اقدام، کاربرد لوله برق در سقف کاذب را از یک سیستم پنهان به یک سیستم قابل مدیریت تبدیل میکند.
نگهداری، بازرسی دورهای و سوالات متداول تخصصی
حتی پس از اتمام نصب، نظارت بر سیستم لولهکشی در سقف کاذب ادامه دارد. بازرسی دورهای، اگرچه دشوار است، اما برای حفظ استانداردهای ایمنی و عملکردی حیاتی است.
بازرسی و نگهداری:
بازرسی سیستمهای نصب شده در سقف کاذب پس از نصب نهایی (Final Inspection) باید بر دو محور اصلی متمرکز باشد:
- بازرسی بصری (در صورت امکان): بررسی اتصالات بستها و اطمینان از عدم شل شدن آنها پس از گذشت مدتی از نصب سقف کاذب. بررسی محلهای خمکاری برای اطمینان از عدم ترکخوردگی لولههای پلاستیکی به دلیل تنش یا تغییرات دمایی.
- نیاز به باز کردن پنلها: در صورت بروز مشکل در عملکرد الکتریکی یا تشخیص بوی سوختگی، دسترسی به فضای بالای سقف از طریق برداشتن پنلهای در دسترس باید انجام شود. در این مرحله، باید بررسی شود که آیا رطوبت یا جانوران موذی (مانند موش) به عایق کابلها آسیب زدهاند یا خیر.
سوالات متداول تخصصی (FAQ)
۱. آیا میتوان از لوله های پلیکا (سفید رنگ، سبک) در سقف کاذب به عنوان لوله برق استفاده کرد؟
پاسخ فنی: استفاده از لولههای پلیکای استاندارد (که اغلب برای تخلیه آب یا مصارف ساختمانی سبک استفاده میشوند) برای کاربرد لوله برق در سقف کاذب به شدت نامناسب است. این لولهها معمولاً مقاومت مکانیکی و حرارتی کافی ندارند و استاندارد مشخصی برای عایق بودن و ضد حریق بودن آنها در محیطهای الکتریکی وجود ندارد. استفاده از لولههای PVC یا UPVC مخصوص تأسیسات الکتریکی الزامی است.
۲. حداکثر فاصله مجاز بین دو ساپورت برای لوله PVC سایز ۲۵ در سقف کاذب چقدر است؟
پاسخ فنی: برای لولههای PVC سایز ۲۵ میلیمتر (معمولاً سایز ۱ اینچ)، در صورتی که کابلکشی با تراکم استاندارد باشد و محیط دارای نوسان حرارتی شدید نباشد، حداکثر فاصله توصیهشده بین ساپورتها (بستها) حدود ۱ متر تا ۱.۲ متر است. این فاصله باید بر اساس دستورالعملهای فنی لوله تأیید شود تا از تنش بیش از حد بر خمها جلوگیری شود.
۳. چگونه میتوان در سقف کاذب کناف، اتصال لوله برق به جعبه تقسیم روکار را به صورت کاملاً مخفی انجام داد؟
پاسخ فنی: در سقف کاذب کناف، “روکار” بودن جعبه تقسیم به معنای نصب آن روی سطح پایینی پروفیلها است که پس از نصب پنل دیده میشود. برای مخفی کردن کامل، باید از جعبههای تقسیم مخصوص سقف کاذب استفاده شود که دارای فلنجهای پهن هستند و لبه آنها با بتونه و نوار درزگیر کناف با پنل پوشانده میشود. در این حالت، لوله باید مستقیماً به جعبه متصل شده و سپس از طریق یک فضای کوچک تعریف شده، به داخل جعبه هدایت شود تا پس از پوشش، هیچ نشانی از محل اتصال باقی نماند. این روش نیازمند اجرای دقیق توسط تیم سقف کاذب است.
۴. آیا لوله برق PVC در برابر رطوبت ناشی از سیستم تهویه مطبوع در سقف کاذب مقاوم است؟
پاسخ فنی: PVC ذاتاً مقاوم در برابر جذب رطوبت است و در محیطهای با رطوبت متعادل، مشکلی ایجاد نمیکند. اما اگر نشتی مستقیم از داکتهای تهویه بر روی لولهها رخ دهد، دو مشکل پیش میآید: اولاً، احتمال خوردگی اتصالات فلزی (در صورت استفاده از بستهای فلزی غیر گالوانیزه) و دوماً، اگر لوله PVC به دلیل حرارت اولیه شکننده شده باشد، ضربه ناشی از چکیدن قطرات آب میتواند باعث آسیب آن شود. در نزدیکی لولههای آب سرد (که عامل میعان هستند)، لولههای UPVC یا گالوانیزه ارجحیت دارند.
۵. چه تفاوتی بین کاربرد لوله برق در سقف کاذب برای مدارهای روشنایی و مدارهای پریز وجود دارد؟
پاسخ فنی: تفاوت اصلی در کاربرد لوله برق در سقف کاذب به ظرفیت کابلکشی و پتانسیل اضافه بار برمیگردد. مدارهای روشنایی معمولاً سیمهای نازکتری دارند و تراکم آنها کمتر است. اما مدارهای پریز (به ویژه پریزهای عمومی یا آشپزخانه) نیاز به کابلهای ضخیمتر دارند. در نتیجه، مدارهای پریز به فضای بیشتری در لوله نیاز دارند و باید از لولههایی با قطر بزرگتر استفاده شود تا عامل پرشدگی (Fill Ratio) از حد مجاز (معمولاً ۴۰ درصد برای سیمکشی اولیه) تجاوز نکند.
۶. آیا مقررات اجازه میدهند کابلها بدون لوله از درون سقف کاذب عبور کنند؟
پاسخ فنی: خیر. طبق مباحث مقررات ملی ساختمان، در فضاهای تأسیساتی که تعریف Plenums را دارند (فضاهایی که برای گردش هوا طراحی شدهاند)، کابلها باید به صورت محافظت شده نصب شوند. عبور کابلها به صورت آزاد (بدون لوله یا داکت) ممنوع است، زیرا این کابلها در معرض آسیب مکانیکی قرار گرفته و در صورت حریق، به راحتی به عنوان یک عامل پخشکننده شعله عمل میکنند. کاربرد لوله برق در سقف کاذب برای حفاظت از کابل در برابر این آسیبها ضروری است.
۷. بهترین روش برای خم کردن لوله برق PVC در زوایای ۹۰ درجه در فضای بالای سقف کاذب چیست؟
پاسخ فنی: بهترین روش، استفاده از زانوییهای آماده ۹۰ درجه PVC با شعاع مناسب است. اگر به دلایلی (مانند محدودیت فضا یا طراحی مسیر)، خم ۹۰ درجه با زانویی ممکن نباشد، باید از روش خم گرم با استفاده از دستگاه حرارتی مخصوص لولههای پلاستیکی استفاده شود. استفاده از فنر خمکاری به تنهایی برای زوایای تیز ۹۰ درجه مناسب نیست و معمولاً شعاعهای ملایمتری ایجاد میکند. در هر صورت، نباید از برش و اتصال مجدد لوله با مواد غیر استاندارد برای ایجاد زاویه استفاده کرد.